Een hondentwijfelaar? Wat is dat? Iemand die niet weet of ze wel of geen hond wil? Daar was inderdaad kortstondig sprake van, maar dat station is gelukkig allang weer gepasseerd. Het is een knipoog naar de hondenluisteraar of -fluisteraar die ik ooit hoopte te worden. Ik ben de stelligheid kwijtgeraakt die nodig is voor die benamingen. En zoals Aristoteles al zei: twijfel is het begin van wijsheid. Ik heb van mijn honden meer geleerd dan ik ooit had durven dromen.
Meer lezen? Volg ook mijn andere Dagboeken: