De methode van Mona Keijzer

Als Mona Keijzer iets wil zeggen, laat ze betekenisvolle stiltes vallen tussen haar woorden. ‘Zijn (stilte) we (stilte) hélemaal (stilte) gek (stilte) met (stilte) z’n (stilte) allen.’

Vervolgens kijkt ze recht de camera in. Als het aan de partij rechts van haar, ‘voor de kijkers thuis links’, ligt, gebeurt er hélemaal niets, betoogt ze tijdens het debat over asiel. 'Dan laten we de Nederlander vallen als een baksteen.’

Ze deelt een jij-bak uit hier, en een jij-bak daar. ‘Het is elke keer weer een lippendienst’, klaagt ze over het CDA dat maar niet instemt met háár plannen. Ze keerde zich tegelijkertijd zelf tegen de spreidingswet, de door een meerderheid aangenomen wet die de asielzoekers eerlijker over het land moet verdelen. Keijzer moet er al jaren niets van weten. ‘Als je dan toch democratisch spreidt, doe dat maar in gemeenten waar een meerderheid van de mensen D66, GroenLinks-PvdA, CDA of ChristenUnie hebben gestemd. Daar willen ze dit. Dan mogen ze het ook dáár oplossen.’

Zo.

Je zou het bijna vergeten, maar Keijzer was ruim twintig jaar lid van machtspartij het CDA. Ze was namens die partij wethouder, Kamerlid en staatssecretaris. Ze kent het pluche als geen ander. Maar nu, na een ministerschap namens de BBB, is ze inmiddels Kamerlid namens zichzelf. En ze praat steevast over ‘de boven-ons-gestelden’. Alsof ze niet nog maar drie maanden geleden zélf in het kabinet zetelde als vicepremier.

Met haar volle verstand stemde ook zij in met een krankzinnige, totaal onverantwoorde bezuiniging op de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND), een dienst die toch al door de hoeven zakt door jarenlang incompetent politiek beleid. Als minister van Asiel en Migratie deed ze helemaal níets om de onmenselijk lange wachtlijsten weg te werken waardoor alles vastloopt in de asielketen.

Ze wilde vooral scoren voor haar achterban. Dus maakte ze als minister ruzie op een opvangschip in Rotterdam waar uit nood tweeduizend asielzoekers - onder wie meer dan zeshonderd kinderen - verbleven. Keijzer had lak aan hun privacy en liet haar team filmen. ‘Jij bent niet de baas op het schip’, snauwde ze tegen de wethouder die daartegen protesteerde.

Typisch Keijzer.

Als Kamerlid wil ze nu tijdens het asieldebat weten waarom het wetsvoorstel voor de invoering van een tweestatusstelsel nog niet is ingevoerd. Door alle commotie over dat andere verworpen wetsvoorstel, de asielnoodmaatregelenwet, wordt wel eens vergeten dat de Eerste Kamer wel instemde met een wet die voortaan een onderscheid maakt tussen oorlogsvluchtelingen en mensen die gevaar lopen wegens hun etniciteit, geaardheid of religie. Erkende vluchtelingen die zijn gevlucht voor oorlog komen vrijwel niet meer in aanmerking voor gezinshereniging.

Minister Bart van den Brink (CDA) legde uit dat het een flinke operatie is voor de IND, en dat het even tijd nodig heeft om goed uit te voeren. Vrij normaal trouwens, dat er tijd zit tussen de stemming van de Eerste Kamer en de uitvoering. Het voorstel is nog geen maand geleden aangenomen. Maar daar nam de eenpitter in de Kamer geen genoegen mee. ‘Wat wordt Nederland toch belazerd’, zei Keijzer die de IND (‘die ambtelijke molen’), waarvoor ze als minister verantwoordelijk was, een trap na gaf.

‘Wat (stilte) wordt (stilte) ons (stilte) land (stilte) toch (stilte) belazerd.’

Maar het was Keijzer zelf die nota bene als minister zich bewust niet aan de democratisch aangenomen spreidingswet hield. Ze weigerde naar buiten te brengen hoeveel asielzoekers de gemeenten nog moesten opvangen. Een wettelijke plicht, schreven ambtenaren in een advies. ‘De afgelopen dagen hebben wij een aantal gesprekken met u gevoerd.’ Maar ze wilde ‘de capaciteitsraming niet vastleggen en publiceren in de Staatscourant’. Toen de NOS de minister confronteerde met het feit dat ze zich niet aan de wet hield, reageerde ze bits: ‘O, vindt u?’

CDA’er Van den Brink ruimt nu het puin van haar bestuurlijke vandalisme. Hij moet op zoek naar duizenden plekken en deed een klemmend beroep op gemeenten om opvang te regelen. Een taak die Keijzer zelf als een hete aardappel vooruitschoof.

In oplossingen voor het opvangprobleem is ze niet geïnteresseerd.

Ze was alweer druk op X. ‘Verboden voor Joden in het Concertgebouw. Hoogste tijd om de subsidiestromen naar dit soort beschamende instellingen te stoppen’, zette ze boven het bericht over het Jerusalem Quartet dat gecanceld zou zijn bij het Concertgebouw in Amsterdam. Daar klopte niets van. In januari gaf het kwartet nog drie concerten in het Concertgebouw. VVD’er Ulysse Ellian verwijderde daarom zijn aanvankelijke post. Keijzer niet. Ze geniet te veel van dat lont in het kruitvat.

Bureau van Keken is gratis te lezen, maar kan alleen blijven draaien met steun. Een donatie via deze link of een lidmaatschap via deze knop helpt direct. Leden ontvangen elke week op dinsdag een column in de mailbox.