Van heinde en verre - 18 juni 2026

VAN HEINDE EN VERRE

     Notities van een terugkomer - 18 juni 2026

Of ik soms wist, vroeg ze, hoe het persprogramma er die middag zou uitzien. We zaten samen op een stoeprand, in de zomerse decemberzon van 2013. Tegenover ons lag het parlement van Pretoria. Op zich geen plek om als journalisten massaal te bezoeken. Maar vandaag was alles anders. Bij het gebouw lag immers Nelson Mandela opgebaard. 'Het volk' zou 's middags langs zijn open kist mogen lopen.

En de pers? Ik wist het ook niet, zei ik tegen de vrouw naast mij. Ze droeg vrijetijdskleding, was zo te zien niet opgemaakt en maakte de indruk een dagje verlof te hebben. Nou ja, we gaan het merken, concludeerden we. Pas toen zij opstond, zag ik ineens wie zij was. Christiane Amanpour, de sterverslaggever van CNN. Een grote held, maar zoals wel vaker blijkt bij een fysieke kennismaking: kleiner van gestalte dan ik mij had voorgesteld.

Het Oog

Ik moest hieraan terugdenken nadat ik vorige week donderdag, eindelijk dan, de hand had geschud van meester-interviewer Coen Verbraak. Ik was te gast in Met het oog op morgen, het late-avondprogramma op de radio, dat hij die avond presenteerde. Hij zei mij te kennen van mijn journalistieke werk voor krant en tv; ik gaf aan dat ik natuurlijk goed wist wie hij was en wat hij zoal deed. Maar nooit eerder had ik het voorrecht gehad samen met hem in een studio te zitten.

Ach, het Oog!  Ik was gevraagd om in het programma te komen praten over ebola, de wrede ziekte waarvan ik in 2014 met Marco Prins en Sven Torfinn verslag had gedaan toen er een epidemie was in West-Afrika, en die nu rondgaat in met name het oosten van Congo, in een gebied dat ik vaak heb bezocht. Mijn laatste Oog-optreden, zo realiseerde ik me, was ruim negen jaar eerder geweest, tijdens een 'tussenstop' tussen Kenia en Curaçao.

Ik gokte dat het programma ruim 35 jaar bestaat. Een redacteur vertelde me dat Met het Oog op Morgen dit jaar viert dat het al een halve eeuw te beluisteren is. De gedachte dat ik dan nóg ouder ben dan het Oog, vind ik moeilijk te bevatten. Het lijkt immers een dagelijkse radioshow die er altijd al is geweest en die, in tegenstelling tot ons luisteraars, in al die jaren nauwelijks is veranderd en dus ook nauwelijks ouder is geworden.

Nooit oud

Wie het Oog mag presenteren, lijkt zelf ook de eeuwige jeugd te hebben. Chris Kijne bijvoorbeeld, arguably de man met de mooiste stem van Nederland, is al jaren met pensioen van zijn Vpro, maar lijkt met het radioprogramma tussen 23 uur en middernacht zijn voor altijd jonge zelf te hebben gevonden. Idem voor Mieke van der Weij. Ook mensen als Sheila Sitalsing en Simone Weisman, zo is mijn overtuiging, zullen dankzij het presenteren van het Oog nooit oud worden.

Met het Oog op Morgen is inderdaad het stille oog in de vele media-orkanen die over Nederland trekken. Lang nadat roken overal verboden zal zijn, zal de begintune van het Oog nog altijd de geneugten van een sigaret bezingen. Steeds opnieuw wordt 'de krant van morgen' besproken, terwijl tegenwoordig iedereen dan al weet wat daarin staat. Het Oog is eeuwigheid.

Dus ja hoor, Mij mogen ze altijd bellen.

Kees Broere