Wat als we verdwalen?

De uitspraken 'Ga je mee verdwalen, ik weet de weg' van Loesje, 'Not all those who wander are lost,' van Tolkien en de zin 'Wat als we verdwalen?' die te lezen is op de muur van het Clubhuis van Sportrusten, hebben een sterke, mysterieuze aantrekkingskracht op mij.

Geen wonder dus dat ik me meteen aanmeldde toen ik op de tijdlijn van Katja Staring een introductieochtend voorbij zag komen op de School voor Dwaalkunst. Daar leerde ik overigens meteen dat als je gaat dwalen, je zeker niet hoeft te verdwalen. Wel dragen beide woorden dezelfde uitnodiging in zich: zijn zonder te weten. Dwalen betekent voor de oprichters van de School voor Dwaalkunst vooral met verwondering kijken naar de natuur om je heen, waar je ook bent. Naar het kleine plantje dat zich tussen de stoeptegels omhoog wurmt, of naar het vogeltje dat neerstrijkt op een hek vlakbij. Zonder te willen benoemen om welk bloemetje of vogeltje het gaat. Dat zet je brein voornamelijk aan, terwijl het gaat om de schoonheid ervaren van dat wat je ziet, hoort en voelt.

Weten wat onze wereld nodig heeft, zorgt er niet voor dat we de juiste dingen doen. De schoonheid ervan echt ervaren met hart en ziel wel. Filosoof en ecoloog Matthijs Schouten legt dat uit in het filmpje dat we te zien kregen: "Als je je zorgen maakt om iets waar je van houdt, dan doe je wel wat!" (Bekijk vooral even het hele filmpje). Toevallig, hoewel ik het natuurlijk helemaal geen toeval is dat dit onderwerp me zo bezighoudt, lees ik net een boek van Jane Goodall, The Book of Hope en ik realiseer me dat zij eigen de belichaming was dan juist deze manier van naar de wereld kijken. Ze noemde zichzelf liever a naturalist dan a scientist: 'The naturalist looks for the wonder of nature - she listens to the voice of nature and lears from nature as she tries to understand it. Whereas the scientist is more focused on facts and the desire to quantify. For a scientist, the question is, "Why is this adaptive? How does it contribute to the survival of the species?" As a naturalist, you need to have empathy and intuition - and love.'

Ik heb mijn diploma als Ademcoach nog maar net op zak, of ik overweeg alweer me in te schrijven voor de volgende boeiende opleiding: die tot Dwaalkundige. Wat een geweldige term, wat een geweldig concept. We gaan er leren met al onze zintuigen onze natuurlijke omgeving te ervaren, voelen, zien en ruiken. En we gaan op zoek naar de manier waarop ieder van ons anderen kan inspireren om te gaan dwalen. Als je verdrietig bent, kun je troost ervaren als je in het groen loopt. Als je een vol hoofd hebt, kan de rust terugkeren als je naar de zee kijkt. We krijgen zoveel als we in een natuurlijke omgeving rondlopen of stil tegen een boom aan zitten. Als je je daar bewust van wordt, wil je vanzelf iets terug doen. Een mooiere manier om dat te doen dan dwaalkundige te worden, kan ik me nauwelijks voorstellen.

******

❤️ PS Vind jij het ook fijn echte verhalen te lezen in deze tijden van AI? Blijf je graag op de hoogte van mijn online artikelen? Neem hier dan af en toe een kijkje óf sluit een abonnementje af. Dan krijg jij maandelijkse updates van mijn schrijfsels en kan ik blijven doen waar ik goed in ben, namelijk schrijven. Zo helpen we elkaar, toch?