Dagboek van mijn adem

Dagboek van mijn adem

11 november 2026 om 19:38

Een Freddy - met een zakdoek

‘Als ik van plan ben tijdens mijn run het water in te gaan, neem ik daar niets voor mee. Geen handdoek of droge kleren. Na het dippen trek ik mijn sportkleren gewoon weer over mijn natte zwembroek aan.’
‘Ook als het buiten twee graden is en er een gure wind staat?’
Ik krijg een bevestigende knik van Freddy.

Net als Koen straalt ook zijn Sportrusten-collega Freddy een prettig soort rust uit. Ik veronderstelde bij Koen dat dat gewoon zijn natuur was, maar hij zegt daar zelf over dat daar nogal veel in veranderd is sinds hij veel bezig is met ademhaling en kou. Ik snap dat wel, want als ik me ergens vreselijk druk over maak – wat nogal eens voorkomt – en ik ga een minuut of anderhalf buiten in het koude water zitten, lijkt alles waar ik over aan het malen was ineens veel minder belangrijk. Of domweg verdwenen. Een gevoel dat over het algemeen een heerlijk lange tijd aanhoudt.

Maar dat koude water ingaan is voor mij altijd nogal een onderneming. Ik kon jarenlang niet hardlopen, dus deed ik mijn dip tijdens de wandeling. In mijn lange surfjurk, gewapend met een warme kop thee in een thermosbeker en uiteraard een handdoek en droog ondergoed ging ik dan op pad. Tegenwoordig ren ik weer, maar de surfjurk, thee en handdoek tors ik nog altijd met me mee. En ja, ik trek veel bekijks bij de school waar ik meestal langsloop.

Mijn lief en ik brachten twee dagen door in Schoorl, met een mooie groep mensen die allemaal nieuwsgierig waren naar meer doen met adem en kou. We deden dit onder de bezielende leiding van Koen, Eline, Freddy en Ruth, georganiseerd vanuit Sportrusten. Terwijl wij stonden te kletsen bij het opblaasbad dat buiten in de prachtige bosrijke omgeving stond en dat Freddy in alle rust met fris leidingwater en 150 kilo ijs aan het vullen was, bracht hij mij dus op het idee dat die run-dip-runs van mij misschien wel wat eenvoudiger kunnen. Hoewel ik, op het moment dat hij dit vertelde, nog dacht dat mij dat toch echt wat té stoer was. Vooral die warme thee na een dipsessie vind ik goddelijk. Ik vroeg me af of ik de ontbering zonder die beloning wel aan zou willen gaan.  

De dag na de retraite ga ik een rondje hardlopen. Mijn voornemen ook het water in te gaan, had ik losgelaten. Ik had immers net in een ijsbad gezeten. Was niet nodig nu en ik voelde een te grote drempel. Ik ren zes kilometer op deze frisse, maar zonnige novemberdag. Tijdens het rennen begint het te kriebelen. Het is toch perfect dipweer? Waarom heb ik nou mijn zwemkleren en mijn surfjurk niet aan? Of zou ik gewoon mijn kleren uitdoen en in onderbroek en sporthemd het water in wandelen? Zodra de gedachte in mijn hoofd opkomt, is de beslissing genomen. Maar mijn telefoon en sleutels dan? Sinds ze een keer de spullen van mijn broer hebben gejat terwijl hij aan het dippen was, durf ik die niet meer langs de kant te laten liggen. Ik zie een vriendelijk stel bij het water staan, hun kind speelt op het strandje. Ik vraag ze of zij mijn spullen even willen bewaken. ‘Ik ben er in minder dan twee minuten weer uit.’ Ze doen het graag voor me en laten me nog even weten onder de indruk te zijn van mijn plan.

Vergeleken bij het ijsbad van een dag eerder, is het een stuk makkelijker. Dit water is 11 graden, dat doet genoeg, maar is toch aanmerkelijk minder koud. Ik laat me onder water zakken en als altijd verschijnt er na een seconde of dertig een gelukzalige grijns op mijn gezicht en een weldadig gevoel in mijn hele lijf. Yes, wat een goed besluit! Eenmaal weer op de kant, maak ik een selfie en app mijn lief: ‘Ik heb een Freddy gedaan.’ Hij begrijpt me meteen en is trots. Ik ook. Ideaal dit.

Drie dagen later is het weer tijd voor een rondje. Dit keer denk ik er beter over na. Het waterdichte hoesje voor mijn telefoon en sleutels meenemen is immers een kleine moeite en ik neem een zakdoek mee om mijn voeten af te drogen. Ik heb nog niet bedacht of ik ga dippen, maar ik wil de mogelijkheid hebben. Ook dit keer weet ik tijdens het rennen al snel dat ik het water in wil, al is het weer vandaag een stuk minder aangenaam. Het begint zelfs een beetje te regenen. Maar als ik dan bij mijn strandje kom, waar Dursey onmiddellijk enthousiast langs de waterkant begint te blaffen, komen er twee zwanen aanzwemmen. Een van hen heeft de vleugels vervaarlijk uitgezet. Ik twijfel. Wat als hij Dursey aanvalt? Nu niet gaan, voelt eigenlijk niet meer als een optie, maar spannend vind ik het wel. Ik besluit de grote stok die Dursey had gevonden mee het water in te nemen. Ondertussen blijf ik tegen het prachtige dier praten. ‘Het is goed, ze doet niets.’ Dursey is inmiddels stil geworden, zoals altijd als ik het water inloop, en blijft met haar pootjes in het ondiepe staan. De zwaan richt zijn aandacht afwisselend op mij en op mijn hond. Hij komt nog iets dichterbij. Ik blijf praten en voel me, waarschijnlijk vooral dankzij het koude water, steeds kalmer worden. ‘Alles is goed.’ Mooi, hoe ik die woorden in iedere vezel van mijn lijf voel. Langzaam loop ik het water weer uit, veeg mijn voeten enigszins droog en schoon met de zakdoek, trek mijn kleren en schoenen aan en voel geen enkele haast weer te gaan rennen. Die thee kan wel even wachten. De zwanen geloven het inmiddels wel en zwemmen langzaam weg. Kan ik die grote stok mooi nog een aantal keer weggooien, zodat ons hondje ook nog even echt het water in gaat.

Of het mij ook gaat lukken in echte winterse omstandigheden, weet ik nog niet. Maar het was nu zes graden buiten, met een gevoelstemperatuur van twee en het spetterde zachtjes. Dus ik heb goede hoop. De drempel om vaker het water in te gaan is flink verlaagd en ik denk dat ik nog veel vaker ‘een Freddy met een zakdoek’ ga doen!

****

❤️ PS Vind jij het ook fijn echte verhalen te lezen in deze tijden van AI? Blijf je graag op de hoogte van mijn online artikelen? Sluit dan een abonnementje af (vanaf slechts € 12,- per jaar!). Dan krijg jij maandelijkse updates van mijn schrijfsels en kan ik blijven doen waar ik goed in ben, namelijk schrijven. Zo helpen we elkaar, toch?