
Ga je weleens in je eentje naar een museum? Ik kan je dat echt aanraden. Het stimuleert je creativiteit en kan ook voor de nodige rust in je hoofd zorgen. Het is immers een totaal andere bezigheid dan je werk. Voor veel van ons geldt dat het even weg zijn van je scherm al iets doet met de verbindingen in je brein.
Ik begon daarmee toen ik de Artist's Way van Julia Cameron las. Zij raadt je aan iedere maand op Artist's Date te gaan: een uitje met jezelf om je creativiteit te stimuleren. Dat hoeft helemaal geen museum te zijn, maar ik vind dat meestal een leuke optie. Een museumbezoek anno 2026 blijkt helaas niet per definitie voor ontspanning te zorgen. Ik wilde dolgraag 'De mannen van Michelangelo' zien in het Teylersmuseum in Haarlem. Dat ik daarvoor online een tijdslot moest reserveren leek me helemaal prima. Dan hoefde ik niet in de rij te staan en zou het ook niet zo gierend druk zijn. Dat was althans mijn ervaring toen we ooit met een dergelijk systeem het prachtige Villa Borghese bezochten in Rome. Jammer dat spontane bezoekjes niet meer mogelijk waren, maar de voordelen wogen ruimschoots tegen dat nadeel op.
Allemaal schermpjes
Als ik aan kom lopen, staan er toch wat mensen te wachten buiten. Iemand bekijkt of iedereen wel online een kaart heeft gekocht. Daarna moet ik opnieuw in de rij voor de garderobe. Mijn tas is te groot, dus ik heb geen keus. Niet helemaal een goed begin, maar laat ik me daar overheen zetten. Ik kwam hier voor de kunst van Michelangelo. Ik kies altijd een paar favoriete kunstwerken uit, waar ik dan in alle rust van wil genieten. Van rust blijkt helaas totaal geen sprake. Mensen met koptelefoons op en hun neus vaker op een schermpje voor zich dan naar de schilderijen gericht, verdringen zich om de schetsen.
Een multimedia-tour
Ik ben al geen fan van audiotours, domweg omdat ik informatie beter opneem als ik lees dan als ik luister. Dat is voor iedereen anders. Dus ik begrijp dat voor veel mensen zo'n audiotour uitkomst biedt. Maar een multimedia-tour? Als ik dingen op een schermpje wil zien over deze schetsen, dan kijk ik thuis wel op mijn telefoon of laptop. Ik plan deze middagen juist in om even weg te zijn van alle digitale informatie. Ik wil mijn zinnen laten prikkelen door kunst, door een schilderij aan de muur. Gelukkig lukt dat ook hier, alleen niet bij de tentoonstelling waar ik voor kwam. Ik verlaat de twee zalen met schetsen snel en wandel nog even een prachtige zaal in met de vaste collectie van het museum. Daar blijf ik ademloos staan kijken naar een winterlandschap van de mij onbekende Louis Apol. Ik bekijk het van dichtbij en zie hoe de sneeuw bijna op het doek lijkt te liggen door dikke witte verflagen. Dan ga ik op de bank middenin de zaal zitten om het werk rustig op me in te laten werken. Ik bewonder de vogels op het doek, het licht door de bomen, de sfeer die me uitnodigt het schilderij in te wandelen. Ik geniet van de rust in deze zaal, er lopen maar weinig mensen rond. En de mensen die er zijn hebben oog voor de schoonheid aan de muur.
Een hype?
Michelangelo fascineert me, sommige van zijn schilderijen vind ik prachtig. Het verhaal over de mannen in zijn kunst is boeiend, maar had ik al gelezen voor ik naar de tentoonstelling kwam. De schetsen die te zien zijn, doen me niet zo veel. Dat zal deels te maken hebben met de drukte en afleiding van al die schermpjes om me heen. Maar ook met de schetsen zelf. Ze zijn niet groot en voor mij is er weinig verschil tussen ze hier aan de muur bekijken of in het mooie boek dat over de tentoonstelling is gemaakt. Daarin komen ze eigenlijk net zo goed tot hun recht. Het is niet zoals bij een Monet, die er in het echt totaal anders uitziet dan op de pagina's van een boek. Ik voel geen bewondering enkel omdat die potloodlijnen door dit genie op uitgerekend dit papier zijn gezet. Ik realiseer me dat ze daardoor wel onbetaalbaar zijn. Een reden dat mensen die een museumjaarkaart hebben toch nog € 10,- moeten betalen om ze te kunnen bewonderen. Ik had dat geld liever in mijn zak gehouden of het boek gekocht.
Menselijk contact
Als ik klaar ben in de zaal waar de Apol hangt, loop ik nog even naar het café. Dat hoort er voor mij altijd een beetje bij. Even een kop koffie drinken en iets schrijven over wat ik heb ervaren. Als ik bij de bar mijn bestelling wil plaatsen, krijg ik het verzoek te gaan zitten en mijn bestelling daar te doen. Dat gaat niet via een QR-code, maar met een soort iPad, waar niet alleen het menu maar ook nog weer allerlei informatie op te vinden is. Ik zoek de koffie op, zie dat een decaf latte macchiato met havermelk € 5,- kost, kijk om me heen en realiseer me dat ik het café niet bijzonder gezellig vind. Ik had mijn koffie graag bij die vriendelijke jongen aan de bar besteld, maar zo hoeft het niet voor mij. Ik pak mijn spullen en verlaat het museum.
Mijn plek
Buiten staat een man die graag naar binnen wil, maar die geen mobiele telefoon heeft waarop hij een kaartje kan bestellen. Het is te druk binnen, krijgt hij te horen. Dan zeg ik: 'Te druk is het inderdaad, maar ik ben veel korter binnen gebleven dan de verwachte 1,5 uur, dus die meneer kan mijn plek prima innemen.' Ik wacht de reactie niet af en laat het museum snel achter me. Ik slenter een uurtje door de zonnige straten van Haarlem en geniet van de mooie oude gebouwen die ik zie. Voelt het toch nog een beetje als een geslaagde Artist's Date.
____
❤️ PS Vind jij het ook fijn echte verhalen te lezen in deze tijden van AI? Blijf je graag op de hoogte van mijn online artikelen? Neem hier dan af en toe een kijkje óf sluit een abonnementje af. Dan krijg jij maandelijkse updates van mijn schrijfsels en kan ik blijven doen waar ik goed in ben, namelijk schrijven. Zo helpen we elkaar, toch?