Giraffen: Systeemoverlast

Ik las in de Volkstrant over Syrische jongeren die op station Utrecht overlast geven. Overlast geven is natuurlijk vervelend. En dat mag niet. Foei....En als je dan verder leest is er ook moeilijk vat te krijgen op deze jongeren."Appie" is de enige straatwerker die nog voor ze klaar staat, zelfs in eigen tijd.

Ik heb mij onlangs ingeschreven als vrijwilliger voor Luisterend Schrijver van Gelijkwaardig Herstel. Bleek dat ze nog heel veel schrijvers nodig hebben om de blamage van de toeslagen affaire op een meer humane manier af te kunnen ronden.

Tussen 2015 en 2018 heb ik gewerkt aan opname rapporten van aardbevingsschade in de provincie Groningen. Mijn FOTOwerk vroeg om het maken van een keuze. Die was snel gemaakt. Liever zelf wat onzekerheid dan mensen bezoeken die denken dat ze zekerheid krijgen door een opname die ik doe en dat verwerk in een rapport. Inmiddels zoveel jaren later is het einde van deze -Systeemoverlast- nog steeds niet ten einde, laat staan de herstel betalingen.

Alle drie de voorbeelden zijn niet nieuw. Bij de aardbevingsschade kun je zeggen dat iedereen het er wel over eens is dat de Groningers te kort wordt gedaan. Bij de kindertoeslagen affaire lijkt dat zo. Want best veel mensen vragen zich toch af waarom je het als gedupeerde het zover hebt laten komen.

Voor de overlast van de Syrische jongeren is waarschijnlijk heel weinig clementie. En toch geldt hier ook -Systeemoverlast . En die overlast vertaalt zich weer in onacceptabele overlast van de jongeren.

Systeemoverlast

Wij mensen hebben orde en regelmaat nodig. Daar gedijen we goed bij. Het moet niet lijken dat het opgelegd wordt want dat verteren we dan weer slecht. Orde en regelmaat creëren we door medemensen in hokjes te drukken en liefst een nummer te geven. Het is fijn om regels op te stellen en het is fijn om opgelegde regels uit te voeren. En als je dat dan toch een keer tegenstaat moet je sterk in je schoenen staan om ten koste van je collega's, je baan, je carriere op je strepen te gaan staan. Durfals of principiëlen doen dat en die worden dan als klokkenluider door het zelfde -systeem- vermorzeld en in sommige landen tot de dood er op volgt. Wie gebruikt niet angst als raadgever, hoe slecht dat ook is. Hebben te danken aan ons oerbrein.

Neem nu die Syrische jongeren in het krantenartikel. Ze zijn gevaarlijk, zorgen voor veel overlast voor OV reizigers, winkelend publiek, winkeliers, wie niet. En dan is het enige wat wij kunnen een -Stysteem- er tegen over zetten. De journalist van dienst heeft zich verdiept in de achtergronden. Hoe zijn de jongeren zo geworden, waar komen ze vandaan, welke reis hebben ze afgelegd. En wat blijkt: Ze zijn het resultaat van allerlei aan elkaar geknopte systemen die voor overlast zorgen. Inmiddels praten ze alleen nog Turks omdat ze zijn opgegroeid in de Turkse kampen. Daar heerst de wet van de sterkste en aan hun lot overgelaten. Willen ze dat? Het lijkt wel zo. Ze zijn keihard, nergens gevoelig voor. Koning van de straat. Zwaar onder invloed van van alles. Kunnen niet meer denken, en liever helemaal niet aan de toekomst.

En dan vraag ik mij af: hoe kan het dat wij systemen (laten) bedenken die elke menselijke maat missen. Waar het niet om namen gaat maar om gecontroleerde documenten en burgerservicenummers. En ondertussen houden hele gewone mensen deze systemen in stand. Willen gewaardeerd worden door collega's, positief beoordeeld door leidinggevenden. Aan het eind van het jaar een functieschaal omhoog. Zo fijn.

Het doet mij denken aan "English Sports" van Jiskefet. Het spel lijkt leuk, met hele eigen regels, je kijkt er graag naar, wilt erbij zijn, maar compleet onduidelijk wat ze waarom doen. Zo zal menig vermorzelde door het systeem zich voelen.

-Systeemoverlast-

Heb ik een oplossing? Ik heb het al vaker gehoord de (mede)menselijkheid moet terug. Niet alles is met Systemen op te lossen. En ondertussen moet het bij de wortel anders. Over welke wortel moeten we het dan hebben? Wortel die alsmaar groter moet groeien omdat het (econimische) systeem daar om vraagt. Ten koste van alles wat een (slecht) systeem maar kan bedenken.

Kan ik het oplossen? Nee, niet alleen. Maar ik kan wel het verschil maken. En dat kunnen we allemaal!

Foto: prive collectie Wim Frisart (1934-2025)

De grootschalige demonstratie in Den Haag tegen kruisraketten vond plaats op 29 oktober 1983. Met ruim 550.000 deelnemers op het Malieveld is dit de grootste betoging ooit in Nederland. Het protest, georganiseerd door het Komitee Kruisraketten Nee (KKN), richtte zich tegen de geplande plaatsing van 48 kernraketten in Woensdrecht. 

Lees hier meer over de rubrieken die mijn Updates richting geven

>>> Meer bijdragen netjes per rubriek verzameld>>

Een reactie achterlaten in de vorm van 👍🏻 of meer 💬 is fijn.